
Η ταινία «Αυτή είναι η ενδομητρίωση» κέρδισε στα BAFTA 2026 και ήταν μια κινηματογραφική νίκη και... μια δικαίωση.
Μια δυνατή, δημόσια αναγνώριση για τα εκατομμύρια γυναίκες που έμαθαν να ζουν με τον πόνο, να τον κανονικοποιούν, να τον κρύβουν. Για εκείνες που άκουσαν «είναι στο μυαλό σου» και συνέχισαν να πηγαίνουν δουλειά, να χαμογελούν, να αντέχουν.
Στη σκηνή των BAFTA Awards 2026, η στιγμή της απονομής έμοιαζε σχεδόν ιστορική. Όχι μόνο για το σινεμά, αλλά για τη δημόσια συζήτηση γύρω από την ενδομητρίωση, μια πάθηση που για χρόνια έμενε στο περιθώριο της ιατρικής και της κοινωνίας. Η ταινία έδωσε πρόσωπο, φωνή και ιστορία σε μια εμπειρία που συχνά αντιμετωπιζόταν ως «υπερβολή». Και το κοινό άκουσε.
Η υπόθεση της ταινίας ακολουθεί τη ζωή μιας νεαρής γυναίκας που παλεύει για χρόνια με αδιάγνωστο χρόνιο πόνο, αμφισβήτηση από γιατρούς και το περιβάλλον της, και μια καθημερινότητα που μοιάζει να διαλύεται αθόρυβα. Μέσα από τη διαδρομή της – από τα πρώτα συμπτώματα μέχρι τη διάγνωση και τη σταδιακή αποδοχή – βλέπουμε πώς η ενδομητρίωση επηρεάζει τις σχέσεις, την εργασία, την ψυχική υγεία και την αυτοεικόνα της. Δεν είναι μια ιστορία μόνο για την ασθένεια. Είναι μια ιστορία για την επιμονή, τη γυναικεία αλληλεγγύη και το δικαίωμα να σε πιστεύουν όταν λες «πονάω».
Γιατί τελικά αυτό έκανε το «Αυτή είναι η ενδομητρίωση». Έσπασε τη σιωπή. Έφερε τον πόνο στο φως χωρίς μελοδραματισμούς, με ειλικρίνεια και αξιοπρέπεια. Και απέδειξε πως όταν μια ιστορία λέγεται σωστά, δεν αφορά μόνο όσες τη ζουν. Αφορά όλους μας.



