Ένας πατέρας που περνά λίγο χρόνο με τα παιδιά του μπορεί να ακούσει συγχαρητήρια επειδή «προσπαθεί». Μια μητέρα που δηλώνει εξαντλημένη μπορεί να χαρακτηριστεί ανεπαρκής. Γιατί εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τόσο διαφορετικά τους δύο γονείς;
Μια μητέρα που παραδέχεται ότι είναι κουρασμένη, ότι χρειάζεται χρόνο για τον εαυτό της ή ότι κάποιες ημέρες δεν αντέχει άλλο, συχνά αισθάνεται την ανάγκη να απολογηθεί. Αντίθετα, ένας πατέρας που εργάζεται πολλές ώρες και δεν συμμετέχει ιδιαίτερα στην καθημερινή φροντίδα των παιδιών μπορεί να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη κατανόηση. Η κοινωνία εξακολουθεί σε αρκετές περιπτώσεις να θεωρεί τη μητέρα αυτονόητα υπεύθυνη για τα πάντα, ενώ η ενεργή συμμετοχή του πατέρα αντιμετωπίζεται ως κάτι επιπλέον, σχεδόν αξιοθαύμαστο. Αυτή η διαφορετική αντιμετώπιση αποκαλύπτει πόσο βαθιά ριζωμένα παραμένουν τα στερεότυπα γύρω από τη μητρότητα και την πατρότητα.
Για δεκαετίες, οι γυναίκες μεγάλωναν με την αντίληψη ότι η μητρότητα αποτελεί τον σημαντικότερο ρόλο της ζωής τους. Μια «καλή μητέρα» όφειλε να είναι πάντα διαθέσιμη, υπομονετική, τρυφερή και πρόθυμη να θυσιάσει τις προσωπικές της ανάγκες. Η κούραση, ο θυμός και η ανάγκη για ξεκούραση δεν χωρούσαν εύκολα σε αυτή την εικόνα. Από την άλλη πλευρά, ο πατέρας συνδεόταν παραδοσιακά περισσότερο με την οικονομική εξασφάλιση της οικογένειας. Παρότι οι οικογενειακοί ρόλοι έχουν αλλάξει σημαντικά, αυτές οι αντιλήψεις εξακολουθούν να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο κρίνουμε τους γονείς.
Το αποτέλεσμα είναι πολλές γυναίκες να αναλαμβάνουν ένα τεράστιο, συχνά αόρατο βάρος. Δεν πρόκειται μόνο για το μαγείρεμα, το καθάρισμα ή τη φροντίδα των παιδιών. Είναι και όλα εκείνα που πρέπει να θυμούνται: τα ραντεβού με τον παιδίατρο, τις σχολικές υποχρεώσεις, τα γενέθλια, τα ρούχα που χρειάζονται τα παιδιά και τις καθημερινές ανάγκες ολόκληρης της οικογένειας. Αυτό το διαρκές πνευματικό φορτίο, γνωστό ως mental load, μπορεί να προκαλέσει σημαντική εξάντληση. Κι όμως, όταν μια μητέρα παραπονιέται ότι δεν αντέχει, η απάντηση που συχνά ακούει είναι ότι «όλες οι μητέρες τα ίδια περνούν», σαν η εξάντληση να αποτελεί υποχρεωτικό κομμάτι της μητρότητας.
Υπάρχει όμως και μια άλλη αντίφαση. Όταν ένας πατέρας πηγαίνει το παιδί του στην παιδική χαρά, το ταΐζει ή μένει μαζί του για ένα απόγευμα, δεν είναι ασυνήθιστο να ακούει πόσο καλός και αφοσιωμένος μπαμπάς είναι. Οι ίδιες ακριβώς πράξεις θεωρούνται αυτονόητες για μια μητέρα. Ακόμη και η έκφραση «ο μπαμπάς βοηθάει στο σπίτι» υποδηλώνει ότι η βασική ευθύνη ανήκει στη γυναίκα και ότι ο άνδρας απλώς προσφέρει βοήθεια. Φυσικά, υπάρχουν πολλοί πατέρες που συμμετέχουν ισότιμα στην ανατροφή των παιδιών τους. Το ζήτημα δεν είναι να κατηγορήσουμε τους άνδρες, αλλά να αναρωτηθούμε γιατί εξακολουθούμε να έχουμε διαφορετικές προσδοκίες από τους δύο γονείς.
Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα να είναι ότι έχουμε μάθει να εξιδανικεύουμε τη μητρική αυτοθυσία. Περιμένουμε από μια γυναίκα να εργάζεται, να μεγαλώνει παιδιά, να φροντίζει το σπίτι, να διατηρεί μια σχέση και ταυτόχρονα να είναι ευτυχισμένη και ευγνώμων για όλα αυτά. Ξεχνάμε ότι η μητρότητα δεν εξαφανίζει τις προσωπικές ανάγκες, τις φιλοδοξίες και τα όρια ενός ανθρώπου. Μια μητέρα έχει δικαίωμα να κουράζεται, να κάνει λάθη, να ζητά βοήθεια και να χρειάζεται χρόνο μακριά από τις υποχρεώσεις της. Γιατί μια καλή μητέρα δεν είναι εκείνη που δεν κουράζεται ποτέ, αλλά ένας άνθρωπος που αξίζει την ίδια κατανόηση, υποστήριξη και ελευθερία που αναγνωρίζουμε και στους πατέρες.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
