
Υπάρχει κάτι σχεδόν παράδοξο στον τρόπο με τον οποίο εξακολουθούμε να κοιτάζουμε τις γυναίκες στον αθλητισμό. Θέλουμε να είναι δυνατές, πειθαρχημένες, ανταγωνιστικές, να ξεπερνούν τα όριά τους – αλλά την ίδια στιγμή μοιάζει να υπάρχει ένας άγραφος κανόνας για το πώς πρέπει να δείχνει μια γυναίκα που κάνει όλα αυτά.
Η περίπτωση της Αναστασίας Ντραγκομίροβα το έφερε ξανά στην επιφάνεια.
Η Ελληνίδα πρωταθλήτρια του επτάθλου έχει ένα πολύ συγκεκριμένο προσωπικό στιλ: έντονο μακιγιάζ, ιδιαίτερα μαλλιά, τατουάζ. Και παρότι τίποτα από αυτά δεν έχει σχέση με το πόσο γρήγορα τρέχει, πόσο ψηλά πηδά ή πόσο μακριά ρίχνει, εξακολουθεί να γίνεται αντικείμενο σχολίων.
Η ίδια έδωσε ίσως την πιο απλή απάντηση: βάφεται επειδή θέλει. Επειδή την κάνει να αισθάνεται όμορφα και της δίνει αυτοπεποίθηση όταν μπαίνει στον στίβο.
Κι όμως, η συζήτηση συνεχίζεται.
Ίσως επειδή έχουμε μάθει να συνδέουμε τον «σοβαρό» αθλητισμό με μια συγκεκριμένη εικόνα: ιδρώτας, φόρμα, αυστηρότητα, τίποτα «περιττό». Όταν μια γυναίκα εμφανίζεται με eyeliner ή κραγιόν, κάποιοι το εκλαμβάνουν σχεδόν σαν απόδειξη ότι ενδιαφέρεται περισσότερο για την εικόνα της παρά για την επίδοσή της. Μια σύνδεση που, αν το σκεφτούμε λίγο, δεν έχει καμία λογική.
Το μακιγιάζ δεν αφαιρεί ώρες προπόνησης. Δεν μικραίνει τις επιδόσεις. Δεν κάνει έναν τραυματισμό λιγότερο επώδυνο ούτε έναν αγώνα ευκολότερο.
Στην περίπτωση της Ντραγκομίροβα, μάλιστα, η εικόνα είναι ένα ακόμη κομμάτι της προσωπικής της έκφρασης. Όπως έχει εξηγήσει, λειτουργεί καλύτερα όταν μπορεί να διοχετεύει την ενέργειά της σε πολλά διαφορετικά πράγματα, κάτι που συνδέει και με τη ΔΕΠΥ της.
Το πραγματικό ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν βρίσκεται στο γιατί μια αθλήτρια θέλει να αγωνιστεί βαμμένη.
Βρίσκεται στο γιατί αισθανόμαστε ότι πρέπει να μας δώσει εξηγήσεις γι’ αυτό.
Γιατί τελικά μια γυναίκα μπορεί να φορά μάσκαρα και ταυτόχρονα να κυνηγά ένα πανελλήνιο ρεκόρ. Μπορεί να αγαπά τα τατουάζ και να κάνει διπλές προπονήσεις. Μπορεί να ενδιαφέρεται για την εικόνα της χωρίς αυτό να ακυρώνει ούτε στο ελάχιστο τη δουλειά, την πειθαρχία και τη δύναμή της.
Και ίσως η πιο σύγχρονη εικόνα μιας αθλήτριας να είναι ακριβώς αυτή: να μη χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στη δύναμη και στη θηλυκότητα, στην επίδοση και στην προσωπική έκφραση.



