Η Κίνα βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με ένα παράδοξο που η ίδια δημιούργησε. Για δεκαετίες το κράτος προσπαθούσε να περιορίσει τις γεννήσεις μέσα από αυστηρές πολιτικές οικογενειακού προγραμματισμού.
Τώρα που η χώρα αντιμετωπίζει σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα και ο πληθυσμός γερνάει με γρήγορους ρυθμούς, οι αρχές προσπαθούν να πετύχουν το ακριβώς αντίθετο: να πείσουν τις γυναίκες να αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. Όμως πολλές από αυτές δεν δείχνουν πρόθυμες να ακολουθήσουν τις νέες κρατικές επιθυμίες.
Από την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας το 1949, το κράτος είχε ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της καθημερινότητας των γυναικών. Η πιο χαρακτηριστική παρέμβαση ήταν η περίφημη πολιτική του ενός παιδιού, η οποία εφαρμόστηκε από το 1980 έως το 2016. Στόχος ήταν ο περιορισμός του υπερπληθυσμού, όμως σε πολλές περιοχές η εφαρμογή της συνοδεύτηκε από εξαιρετικά σκληρές πρακτικές, όπως βαριά πρόστιμα, αναγκαστικές στειρώσεις και εξαναγκαστικές αμβλώσεις.
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις καταγράφηκε το 1991 στην κομητεία Σεν της επαρχίας Σαντόνγκ. Εκεί εφαρμόστηκε η πολιτική που έμεινε γνωστή ως «100 ημέρες χωρίς παιδιά». Οι τοπικές αρχές επιδίωξαν να μη γεννηθεί κανένα παιδί για περισσότερους από τρεις μήνες, προχωρώντας σε ακραίες πρακτικές ελέγχου των εγκυμοσυνών. Γυναίκες που ήταν έγκυες μεταφέρονταν ακόμη και με τη βία σε νοσοκομεία, ενώ όσες αρνούνταν να συμμορφωθούν κινδύνευαν να χάσουν την εργασία τους ή να δουν τα σπίτια τους να κατεδαφίζονται.
Παρότι η πολιτική του ενός παιδιού καταργήθηκε πριν από περίπου μία δεκαετία, οι συνέπειές της παραμένουν εμφανείς. Μια ολόκληρη γενιά μεγάλωσε ως μοναχοπαίδια, διαμορφώνοντας διαφορετικές αντιλήψεις για την οικογένεια και τη γονεϊκότητα. Σήμερα, πολλοί νέοι θεωρούν φυσιολογικό να κάνουν ένα παιδί ή και κανένα. Παράλληλα, το αυξανόμενο κόστος ζωής, η έντονη εργασιακή πίεση και οι υψηλές απαιτήσεις ανατροφής των παιδιών λειτουργούν αποτρεπτικά για τη δημιουργία μεγαλύτερων οικογενειών.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση προσπαθεί να αναστρέψει την κατάσταση μέσω οικονομικών κινήτρων, φορολογικών ελαφρύνσεων και πολιτικών ενίσχυσης των γεννήσεων. Ωστόσο, οι νεότερες γυναίκες φαίνεται να δίνουν προτεραιότητα στην προσωπική τους ανεξαρτησία, την επαγγελματική εξέλιξη και την οικονομική σταθερότητα. Πολλές δηλώνουν ότι δεν αισθάνονται πλέον υποχρεωμένες να γίνουν μητέρες μόνο και μόνο επειδή αυτό επιβάλλει η κοινωνία ή το κράτος.
Η δημογραφική κρίση της Κίνας δεν είναι απλώς αποτέλεσμα οικονομικών συνθηκών. Είναι και το αποτέλεσμα δεκαετιών κρατικού ελέγχου πάνω στις πιο προσωπικές επιλογές των ανθρώπων. Σήμερα, καθώς οι γυναίκες διεκδικούν μεγαλύτερη αυτονομία στις αποφάσεις που αφορούν το σώμα και τη ζωή τους, η χώρα ανακαλύπτει ότι οι κοινωνικές συμπεριφορές που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες δεν αλλάζουν εύκολα. Η νέα πραγματικότητα δείχνει πως οι γυναίκες της Κίνας έχουν πλέον τη δική τους φωνή και δεν είναι διατεθειμένες να αφήσουν κανέναν να αποφασίζει για λογαριασμό τους.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
