
Όταν η Diana Spencer παντρεύτηκε τον τότε πρίγκιπα Κάρολο το 1981, δεν απέκτησε μόνο έναν βασιλικό τίτλο. Έχασε μεγάλο μέρος της ελευθερίας που είχε ως μια νέα γυναίκα εκτός Παλατιού.
Από τη στιγμή που έγινε πριγκίπισσα της Ουαλίας, έπρεπε να ακολουθεί τη βασιλική εθιμοτυπία ακόμη και στις πιο απλές πλευρές της καθημερινότητας. Δεν μπορούσε πλέον να υπογράφει χρησιμοποιώντας το πατρικό της επώνυμο, ενώ οι βασιλείς απέφευγαν να δίνουν αυτόγραφα, για να μην αντιγραφεί η υπογραφή τους.
Η επαφή της με το κοινό έγινε επίσης πιο ελεγχόμενη. Οι αυθόρμητες αγκαλιές και οι φωτογραφίες δεν θεωρούνταν πάντα κατάλληλες, ενώ οι άνθρωποι έπρεπε να την προσφωνούν «Your Royal Highness» και στη συνέχεια «Ma’am».
Ακόμη και η εμφάνισή της βρισκόταν κάτω από μεγεθυντικό φακό. Τα ρούχα έπρεπε να είναι σεμνά, τα καπέλα απαραίτητα σε επίσημες εκδηλώσεις και τα έντονα βερνίκια νυχιών θεωρούνταν ακατάλληλα. Η Diana, βέβαια, έγινε γνωστή ακριβώς επειδή συχνά έσπαγε αυτούς τους άγραφους κανόνες.
Δεν μπορούσε επίσης να εκφράζεται δημόσια για πολιτικά ζητήματα, να ταξιδεύει πάντα με τον πρίγκιπα William στο ίδιο αεροπλάνο ή να επιλέγει ελεύθερα το καθημερινό μενού όταν έτρωγε με τη βασίλισσα. Ακόμη και λέξεις όπως «toilet» θεωρούνταν υπερβολικά λαϊκές για το βασιλικό λεξιλόγιο.
Οι απλές εξορμήσεις για ψώνια αποτελούσαν πλέον ολόκληρη επιχείρηση. Καταστήματα έκλειναν προσωρινά για να ψωνίσει χωρίς κόσμο, ενώ υπήρχαν φορές που μεταμφιεζόταν με περούκα και γυαλιά.
Η μεγαλύτερη απώλεια, όμως, ήταν η δυνατότητα να ακολουθήσει μια κανονική καριέρα. Ως εργαζόμενο μέλος της βασιλικής οικογένειας, η Diana έπρεπε να αφιερωθεί στις επίσημες υποχρεώσεις και στη φιλανθρωπία. Παρά τους περιορισμούς, κατάφερε να αλλάξει πολλούς από τους κανόνες που την περιόριζαν και να διαμορφώσει μια πιο ανθρώπινη εικόνα της μοναρχίας.



