
Στις αρχές των ’70s, όταν η λάμψη του Χόλιγουντ ήταν ακόμα ντυμένη με μυστήριο και άγραφους κανόνες, μια απρόσμενη ιστορία εκτυλίχθηκε μακριά από τα φώτα. Ο Elvis Presley, ήδη θρύλος της μουσικής, εξέφρασε την επιθυμία να γνωρίσει καλύτερα τη Cher.
Εκείνη, όμως, σε μια περίοδο έντονων αλλαγών στη ζωή της, επέλεξε να μην ακολουθήσει το αναμενόμενο μονοπάτι. Δεν ήταν μια απλή άρνηση. Ήταν μια απόφαση που είχε να κάνει με το timing, τη διάθεση και κυρίως με την ανάγκη της να σταθεί στα πόδια της μόνη.
Η Cher τότε προσπαθούσε να ξαναβρεί τον εαυτό της μετά τον χωρισμό της από τον Sonny Bono. Ήθελε να αποδείξει – πρώτα στον εαυτό της και μετά στον κόσμο – ότι μπορεί να σταθεί ως αυτόνομη καλλιτέχνιδα. Μέσα σε αυτή τη φάση, μια πιθανή γνωριμία με τον «Βασιλιά» της ροκ εν ρολ δεν της φάνηκε απελευθερωτική, αλλά ίσως λίγο… overwhelming.
Ο Elvis ηταν ένας μύθος. Και κάποιες φορές, το να συναντήσεις από κοντά έναν μύθο, χαλάει τη μαγεία που έχεις ήδη χτίσει στο μυαλό σου.
Υπήρχε όμως και κάτι ακόμα. Ο κόσμος του Elvis δεν ήταν ποτέ απλός ή ιδιωτικός. Συνοδευόταν πάντα από έναν στενό κύκλο ανθρώπων, ένα περιβάλλον έντονο και σχεδόν κλειστό, που για κάποιον απ’ έξω μπορούσε να μοιάζει ασφυκτικό. Η Cher, με το ένστικτο και την ανεξαρτησία που τη χαρακτήριζαν, ένιωσε πως δεν ταίριαζε σε αυτή τη δυναμική. Και έτσι, προτίμησε να κρατήσει απόσταση.
Χρόνια μετά, η ίδια παραδέχτηκε ότι υπήρξε μια μικρή περιέργεια για το «τι θα γινόταν αν». Όχι με τύψεις. Περισσότερο σαν μια σκέψη που περνάει φευγαλέα.=



