Η Μαρία Άννα Βάλμπουργκα Ιγνάτια Μότσαρτ, γνωστή στην οικογένεια ως Νάνερλ, αποτελεί ένα από τα μεγάλα «τι θα γινόταν αν» της μουσικής ιστορίας.
Αδελφή, έμπνευση και στενή συνοδοιπόρος του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ, υπήρξε ένα από τα σπουδαιότερα παιδικά μουσικά ταλέντα της γενιάς της. Το χάρισμά της στο πληκτροφόρο όργανο ήταν εντυπωσιακό και η καλλιτεχνική της προοπτική έμοιαζε απεριόριστη.
Γεννημένη το 1751 στο Σάλτσμπουργκ, άρχισε μαθήματα τσέμπαλου σε μικρή ηλικία από τον πατέρα της, Λέοπολντ Μότσαρτ. Ο μικρός της αδελφός, πέντε χρόνια νεότερος, παρακολουθούσε με θαυμασμό και σύντομα ακολούθησε τον ίδιο δρόμο. Τα δύο παιδιά εξελίχθηκαν σε ένα μοναδικό καλλιτεχνικό δίδυμο. Από το 1762 και για τρία χρόνια περιόδευσαν στις ευρωπαϊκές αυλές, εντυπωσιάζοντας μονάρχες και αριστοκράτες. Τα πιο καθοριστικά παιδικά τους χρόνια τα έζησαν μαζί, μακριά από συνομηλίκους, μοιραζόμενοι τη σκληρή πειθαρχία και τη λάμψη της πρώιμης δόξας.
Η Νάνερλ δεν υπήρξε μόνο εκτελέστρια. Αργότερα αποτέλεσε βασική πηγή πληροφοριών για την παιδική ιδιοφυΐα του Βόλφγκανγκ, περιγράφοντας πώς ήδη από πέντε ετών συνέθετε μικρά έργα. Η συμβολή της στη διαμόρφωση της εικόνας που έχουμε σήμερα για τον Μότσαρτ είναι ανεκτίμητη.
Ωστόσο, καθώς μεγάλωνε, οι κοινωνικοί περιορισμοί του 18ου αιώνα έγιναν καθοριστικοί. Μια γυναίκα δεν μπορούσε εύκολα να συνεχίσει διεθνή καριέρα ως σολίστ. Στα δεκαοκτώ της θεωρούνταν πλέον «σε ηλικία γάμου» και οι δημόσιες εμφανίσεις μειώθηκαν. Την ώρα που ο Βόλφγκανγκ ταξίδευε στην Ιταλία για να χτίσει τη φήμη του, εκείνη δίδασκε πιάνο για να ενισχύσει οικονομικά την οικογένεια.
Το 1784 παντρεύτηκε τον βαρόνο Γιόχαν Μπαπτίστ φον Μπέρχτολντ τσου Ζόνενμπουργκ και εγκαταστάθηκε στην επαρχία, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα της οικογένειας του συζύγου της και των δικών της παιδιών. Παρά τις οικογενειακές υποχρεώσεις, δεν εγκατέλειψε τη μουσική· η οικονομική άνεση της επέτρεπε να παίζει καθημερινά επί ώρες. Για ένα διάστημα παρέμεινε σε επαφή με τον αδελφό της, ο οποίος της έστελνε παρτιτούρες. Με τα χρόνια όμως οι δρόμοι τους απομακρύνθηκαν και η αλληλογραφία σταμάτησε.
Μετά τον θάνατο του Μότσαρτ, η Νάνερλ βίωσε έντονα την απώλεια και αργότερα επέστρεψε στο Σάλτσμπουργκ, όπου δίδαξε πιάνο μέχρι τα βαθιά της γεράματα. Παρέδωσε πολύτιμα οικογενειακά έγγραφα στους πρώτους βιογράφους του αδελφού της, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Τα τελευταία της χρόνια τα πέρασε με φθίνουσα υγεία και τύφλωση, όμως πέθανε το 1829 οικονομικά εξασφαλισμένη.
Η ζωή της Μαρία Άννας Μότσαρτ δεν είναι απλώς η ιστορία μιας «αδελφής ιδιοφυΐας». Είναι η ιστορία ενός ταλέντου που αναπτύχθηκε μέσα σε ασφυκτικά κοινωνικά πλαίσια, μιας γυναίκας που στήριξε έμμεσα έναν από τους μεγαλύτερους συνθέτες όλων των εποχών και ταυτόχρονα έμεινε η ίδια στο περιθώριο της δόξας. Ένα όνομα που θυμίζει πως η μουσική ιστορία γράφτηκε συχνά με άνισους όρους.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
