
Η πρόσφατη φωτογράφιση της για το Vanity Fair συγκαταλέγεται χωρίς αμφιβολία στις πιο ιδιαίτερες δουλειές της μέχρι σήμερα. Όχι μόνο αισθητικά, αλλά και σε επίπεδο εξομολόγησης, αφού στη συνέντευξη που τη συνοδεύει εμφανίζεται πιο ανοιχτή και ειλικρινής από ποτέ.
«Έχω τελειώσει με τις γuμνές εμφανίσεις… σχεδόν», δηλώνει, την ώρα που ποζάρει ολόγυμνη πάνω σε ένα μαύρο άλογο, κάτω από έναν μουντό, συννεφιασμένο ουρανό. Η σύζυγος του Kanye West μιλά επιτέλους ανοιχτά για την εμμονή της με το γuμνό, τα παιδικά της χρόνια, τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, την ψυχική υγεία του συζύγου της και τα αντισημιτικά του ξεσπάσματα, αλλά και για το ποιος –αν τελικά κάποιος– καθορίζει τη ζωή και τις επιλογές της.
«Κανείς δεν μου είπε ποτέ τι να κάνω», ξεκαθαρίζει όταν αναφέρεται στη συνεργασία της με τον West όσον αφορά τις εμφανίσεις της. «Πάντα ζητάω τη γνώμη του, γιατί είναι ιδιοφυΐα. Αν είχες παντρευτεί τον Gianni Versace, δεν θα σου πρότεινε τι να φορέσεις;». Λίγο αργότερα παραδέχεται χωρίς περιστροφές: «Είχα μια ξεκάθαρη εμμονή με το γυμνό».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Για την εικόνα που έχουν οι άλλοι γι’ αυτήν, δηλώνει σχεδόν αδιάφορη. «Δεν με νοιάζει ιδιαίτερα τι σκέφτονται. Πάντα πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα το καταλάβουν. Κι αν όχι, δεν πειράζει. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να εκφράζομαι όσο πιο ελεύθερα μπορώ. Δεν έχω κλάψει ποτέ στο σπίτι μου για κάτι που ειπώθηκε για μένα».
Ανατρέχοντας στο παρελθόν της, αποκαλύπτει πως μεγάλωσε σε μια «υπερ-ελληνορθόδοξη» οικογένεια, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα βαθιά θρησκευόμενη. Ως παιδί διάβαζε μανιωδώς εγκυκλοπαιδικά βιβλία, ώστε να έχει πάντα κάτι να πει σε κάθε συζήτηση. «Ό,τι θέμα κι αν έπεφτε στο τραπέζι, ήξερα κάτι γι’ αυτό. Είμαι ερευνήτρια», λέει. Παράλληλα, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στα λούτρινα ζωάκια – μια αγάπη που, όπως παραδέχεται, τη συνοδεύει ακόμα.
Με τον πατέρα της είχε έντονο συναισθηματικό δέσιμο. Θυμάται πως οι γονείς της αναγκάζονταν να αποσυνδέουν το τηλέφωνο του σπιτιού, γιατί τον καλούσε συνεχώς στη δουλειά για να μάθει πότε θα επιστρέψει. Αν καθυστερούσε έστω και ένα λεπτό, τον έπαιρνε τηλέφωνο για να του πει: «Είσαι ψεύτης. Δεν είσαι εδώ. Γιατί μου το κάνεις αυτό;».
Μιλώντας για τους πρώτους της έρωτες, θυμάται τον εαυτό της έφηβη να κάθεται δίπλα στον φράχτη και να κλαίει όταν δεν μπορούσε να είναι με τον νεαρό γείτονά της. Από εκεί περνά αυθόρμητα στον σύζυγό της, επαναλαμβάνοντας με συγκίνηση: «Τον αγαπώ. Τον αγαπώ τόσο πολύ. Μου έχει φέρει μόνο χαρά. Τον αγαπώ τόσο βαθιά και έντονα που θέλω να είμαι συνεχώς κοντά του. Γι’ αυτό και τον παντρεύτηκα».
Όσο για το μέλλον, δηλώνει πως θα ήθελε να αποκτήσει παιδί, χωρίς όμως να γνωρίζει πότε. Το επόμενο καλλιτεχνικό της πρότζεκτ θα εστιάζει στα παιδιά και στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία –και κυρίως τα social media– τα «καταναλώνει». «Η παιδική εργασία είναι η πιο ακραία μορφή εκμετάλλευσης», σημειώνει. «Με τρομάζει η ιδέα ενός παιδιού που γίνεται μέρος μιας μηχανής. Η υπερέκθεση σε τόσο μικρή ηλικία πιθανότατα προκαλεί ζημιά».



