Το βίντεο από το τροχαίο των φιλάθλων του ΠΑΟΚ δεν άργησε να εμφανιστεί. Πριν επιβεβαιωθούν πληροφορίες, πριν ειπωθούν ονόματα, πριν υπάρξει χρόνος για σιωπή, είχε ήδη αρχίσει να παίζει παντού. Σε sites, σε social media, σε stories, σε reels. Ξανά και ξανά. Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς φίλτρο. Χωρίς συναίνεση.
Δεν ήταν απλώς ένα βίντεο. Ήταν μια τραγωδία που μετατράπηκε σε περιεχόμενο. Ένα δυστύχημα που έπαψε να αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινη απώλεια και άρχισε να καταναλώνεται σαν εικόνα. Και κάπου εκεί γεννιέται το βασικό ερώτημα: μας σοκάρει ακόμη η βία ή έχουμε απλώς συνηθίσει να τη βλέπουμε;
Ζούμε σε μια εποχή όπου ο αποτροπιασμός δεν έρχεται κατόπιν επιλογής. Δεν ανοίγεις ειδήσεις συνειδητά για να δεις κάτι σκληρό. Σου πετάγεται μπροστά. Στο κινητό σου, στο διάλειμμα, στο λεωφορείο, στη δουλειά, την ώρα που χαζεύεις για να ξεφύγεις. Ένα scroll αρκεί για να βρεθείς αντιμέτωπος με εικόνες βίας, θανάτου, δυστυχημάτων, πολέμου. Χωρίς καμία προειδοποίηση για το τι πρόκειται να δεις.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η ύπαρξη αυτών των εικόνων. Είναι η κανονικοποίησή τους. Όταν ένα βίντεο με σπασμένα μέταλλα, ουρλιαχτά και ανθρώπινα σώματα γίνεται viral, όταν αναπαράγεται μηχανικά, χωρίς σκέψη, χωρίς δεύτερη ανάγνωση, τότε κάτι έχει αλλάξει βαθιά στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την απώλεια.
Αν κάποιος είχε πλήρη επίγνωση ότι αυτό που βλέπει δεν είναι απλώς «ένα τροχαίο», αλλά η τελευταία στιγμή νέων ανθρώπων, θα πατούσε τόσο εύκολα το κουμπί της κοινοποίησης; Θα το ανέβαζε για να «ενημερώσει»; Θα το έκανε μέρος του προσωπικού του feed;
Κάποτε υπήρχαν άγραφοι κανόνες. Οι ειδήσεις χαμήλωναν. Η τηλεόραση έκλεινε. Υπήρχε η αίσθηση ότι κάποια πράγματα δεν είναι για όλα τα μάτια, όχι από υπερβολή ή λογοκρισία, αλλά από σεβασμό. Σήμερα, αυτό το φίλτρο έχει χαθεί. Τα social media δεν ξεχωρίζουν ηλικίες, ψυχικές αντοχές ή πλαίσιο. Όλοι είναι εκτεθειμένοι. Όλη την ώρα.
Και όσο περισσότερο εκτιθέμεθα, τόσο περισσότερο αναισθητοποιούμαστε. Η βία γίνεται ένα ακόμη κομμάτι του ψηφιακού θορύβου. Κάτι που βλέπουμε, σοκαριζόμαστε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προσπερνάμε. Μέχρι το επόμενο βίντεο. Το επόμενο δυστύχημα. Τον επόμενο θάνατο.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να ενημερωνόμαστε. Είναι πώς. Και με ποιο κόστος. Γιατί όταν η φρίκη παίζει σε λούπα μπροστά στα μάτια μας, χωρίς όρια και χωρίς σεβασμό, τότε δεν πλήττεται μόνο η αξιοπρέπεια των θυμάτων. Πλήττεται και η δική μας ικανότητα να νιώθουμε.
Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό απ’ όλα.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
