
Η Σία Κοσιώνη έχασε τον πατέρα της. Η παρουσιάστρια του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ΣΚΑΪ έκανε γνωστό το πένθος της με ανάρτηση στο Instagram, όπου τον αποχαιρετά με λόγια αγάπης και θαυμασμού.
Η Σία Κοσιώνη πενθεί τον πατέρα της, ο οποίος έφυγε από τη ζωή. Η δημοσιογράφος ανακοίνωσε τον θάνατό του με ανάρτηση στον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram και την ολοκλήρωσε με τη φράση «Ώρα καλή πατέρα μου».
Στο κείμενό της δεν περιορίζεται στον γιατρό. Σκιαγραφεί έναν άνθρωπο με πολλές ιδιότητες και δυνατό χαρακτήρα, και θυμάται τις μικρές στιγμές της παιδικής της ηλικίας που θα κρατήσει για πάντα.
Σία Κοσιώνη: ποιος ήταν ο πατέρας της, όπως τον περιγράφει η ίδια
Η διαδρομή του ξεκίνησε από τους αμπελώνες της Νεμέας και πέρασε από την Ιατρική Αθηνών στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της πρωτεύουσας και στην αγαπημένη του Μπουμπουλίνας 18. Κατά την κόρη του, τα κατάφερε όλα αυτά ενάντια σε ό,τι έμοιαζε προδιαγεγραμμένο. Έζησε, όπως γράφει, τρεις ζωές σε μία.
Επισήμως ήταν γιατρός, αλλά ήταν επίσης αυτοδίδακτος γεωπόνος, χτίστης, ξυλουργός, μηχανικός, μουσικός, ζωγράφος και ψάλτης. Η Σία Κοσιώνη τον χαρακτηρίζει ατρόμητο ταξιδευτή, λιγομίλητο και ουσιαστικό, σκληρό και ανθεκτικό αλλά και ευαίσθητο, πάντα γοητευτικό και αστείο. Αναρωτιέται μάλιστα αν πίστευε ο ίδιος ότι ήταν ο James Bond, και προσθέτει ότι «εμάς όλους μας είχες πείσει».
Η φυσαρμόνικα, οι αναμνήσεις και το τελευταίο αντίο
Η παρουσιάστρια θυμάται ότι, όσο αργά κι αν τελείωνε από τους ασθενείς του, ο πατέρας της πήγαινε στο παιδικό τους δωμάτιο και έπαιζε νανουρίσματα με τη φυσαρμόνικα. Το ίδιο όργανο πρωταγωνίστησε αργότερα σε γάμους και βαφτίσεις, σε χαρές και σε λύπες της οικογένειας.
Παραδέχεται ότι δυσκολεύεται να δεχθεί πως αυτή τη φορά δεν θα επιστρέψει, αλλά βρίσκει παρηγοριά στο ότι έφυγε πλήρης και ήρεμος. Αφήνει πίσω του αγάπη και επιτεύγματα, ενώ ζει στις καρδιές όσων τον αγάπησαν και όσων βοήθησε μέσα από την επιστήμη του. Για την ίδια θα μείνουν ζωντανά η φωνή του, το βλέμμα του, οι σιωπές και οι μελωδίες του, ο αστείος χορός τους με το «Sara perche ti amo» και, πάνω απ' όλα, το παράδειγμά του.
Κλείνοντας, θυμάται ότι ο ίδιος έλεγε πάντα τον αποχαιρετισμό κάθε φορά που εκείνοι έφευγαν. Αυτή τη φορά, γράφει, ήρθε η ώρα να τον πει εκείνη.



