Υπάρχουν ταινίες που περνούν στην ιστορία για τις ερμηνείες, τη σκηνοθεσία, τη μουσική τους. Και υπάρχουν και εκείνες που, πίσω από την εικόνα που έφτασε τελικά στην οθόνη, κρύβουν μια πολύ πιο σκληρή ιστορία.
Το «The Graduate» ανήκει και στις δύο κατηγορίες.
Η ταινία του Mike Nichols, που κυκλοφόρησε το 1967, έκανε τον Dustin Hoffman κινηματογραφικό πρωταγωνιστή και έμεινε ως μία από τις πιο χαρακτηριστικές δημιουργίες του αμερικανικού σινεμά. Σχεδόν έξι δεκαετίες αργότερα, όμως, ο Hoffman επιστρέφει στα γυρίσματα και θυμάται μια εμπειρία πολύ διαφορετική από τη λάμψη που ακολούθησε.
Ένας ηθοποιός που δεν πίστευε ότι ήταν φτιαγμένος για το Hollywood
Μιλά για έναν σκηνοθέτη που μπορούσε να είναι ευφυής και διορατικός, αλλά και απρόβλεπτος και σκληρός. Για έναν ηθοποιό που φοβόταν διαρκώς ότι θα απολυθεί. Και για μια σκηνή στην οποία χρειάστηκε να δεχθεί 27 χαστούκια, παρότι το συγκεκριμένο υλικό δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην ταινία.
Όταν ο Mike Nichols αναζητούσε τον άνθρωπο που θα υποδυόταν τον Benjamin Braddock, ο Dustin Hoffman δεν θεωρούσε τον εαυτό του προφανή επιλογή.
Ο χαρακτήρας ήταν ένας νέος, γοητευτικός, αθλητικός και επιτυχημένος Αμερικανός της ανώτερης μεσαίας τάξης. Ο Hoffman, αντίθετα, πίστευε πως δεν έμοιαζε με τον κλασικό κινηματογραφικό πρωταγωνιστή.
Η εβραϊκή του καταγωγή, η εμφάνισή του και οι δικές του ανασφάλειες τον έκαναν να θεωρεί σχεδόν απίθανη την επιλογή του. Μάλιστα, όταν ο Nichols τον ρώτησε ποιος θα ταίριαζε καλύτερα στον ρόλο, εκείνος υπέδειξε έναν νεαρό, ξανθό και εντυπωσιακό άνδρα που βρισκόταν τότε στο εξώφυλλο του «Time».
Ο Nichols, όμως, έβλεπε κάτι άλλο.
Πίστευε πως ο Benjamin δεν χρειαζόταν να είναι ο στερεοτυπικός Αμερικανός ήρωας. Θα μπορούσε να είναι ένας νέος Εβραίος που αισθανόταν ξένος μέσα στον ίδιο του τον κόσμο.
Και τελικά, ο Hoffman πήρε τον ρόλο.
Οι πρόβες ήταν σχεδόν ένα εργαστήριο
Πριν αρχίσουν τα γυρίσματα, οι δύο άνδρες πέρασαν τρεις εβδομάδες κάνοντας πρόβες. Για τα δεδομένα μιας κινηματογραφικής παραγωγής της εποχής, ήταν ασυνήθιστα μεγάλο διάστημα.
Ο Nichols ενθάρρυνε τον Hoffman να αντλήσει στοιχεία από τον ίδιο του τον εαυτό: την αμηχανία της εφηβείας, τις ανασφάλειες, το άγχος, ακόμη και προσωπικές εμπειρίες.
Μέσα από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκαν λεπτομέρειες που τελικά έγιναν μέρος του χαρακτήρα. Ακόμη και οι χαρακτηριστικοί νευρικοί ήχοι του Benjamin προέκυψαν από έναν τρόπο με τον οποίο ο Hoffman συνήθιζε να μιμείται τον αγχωμένο αδελφό του.
Για λίγο, η συνεργασία έμοιαζε ιδανική.
Όταν, όμως, άρχισαν τα γυρίσματα, η εικόνα άλλαξε.
Ο σκηνοθέτης που έκανε το συνεργείο να φοβάται
Σύμφωνα με τη σημερινή αφήγηση του Hoffman, ο Nichols έγινε πιο ευερέθιστος και απρόβλεπτος. Η διάθεσή του επηρέαζε ολόκληρο το συνεργείο, ενώ ο ηθοποιός θυμάται πως ζούσε με τον φόβο ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να χάσει τον ρόλο.
Μια σκληρή παρατήρηση του Nichols, σύμφωνα με την οποία ο Hoffman θα έπρεπε την επόμενη φορά να κάνει το αντίθετο από οτιδήποτε σκεφτόταν, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την ανασφάλειά του.
Δεν ήταν, όπως περιγράφει, μόνο δικό του συναίσθημα. Ο διευθυντής φωτογραφίας Robert Surtees είχε εκφράσει επίσης τη δυσφορία του για τον τρόπο με τον οποίο ο Nichols απευθυνόταν στους ανθρώπους της παραγωγής.
Και κάπου μέσα σε αυτό το κλίμα ήρθε η σκηνή των 27 χαστουκιών.
27 χαστούκια για μια σκηνή που τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε
Ο Benjamin αποκαλύπτει στην Elaine, την οποία υποδύεται η Katharine Ross, πως είχε σχέση με μια μεγαλύτερη γυναίκα. Στη συνέχεια αποκαλύπτεται πως πρόκειται για τη μητέρα της.
Η αντίδραση της Elaine είναι ένα χαστούκι.
Μόνο που για τον Nichols ένα δεν ήταν αρκετό.
Η Katharine Ross έκανε ξανά και ξανά τη σκηνή, με τον σκηνοθέτη να ζητά όλο και πιο δυνατά χτυπήματα. Η ίδια φοβόταν μήπως τραυματίσει τον συμπρωταγωνιστή της, ενώ ο Hoffman της είχε ζητήσει ιδιαίτερη προσοχή στο αυτί του.
Ύστερα από 27 λήψεις, ο ηθοποιός είχε ζαλιστεί.
Κάποια από τα χτυπήματα είχαν καταλήξει στο αυτί του.
Και το παράδοξο ήρθε αμέσως μετά: ο Nichols αποφάσισε τελικά να μη χρησιμοποιήσει το χαστούκι στην ταινία.
Την επόμενη μέρα ήρθε η διάτρηση του τυμπάνου
Την επόμενη ημέρα ο Hoffman βρέθηκε στην πισίνα για μία από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της ταινίας. Ο Benjamin φορά τη στολή κατάδυσης που του έχει αγοράσει ο πατέρας του και προσπαθεί να παραμείνει κάτω από το νερό.
Ο Nichols επέμενε στις λήψεις.
Ο Hoffman κρατιόταν από τη σκάλα της πισίνας για να μην ανέβει στην επιφάνεια και, όταν τελικά ολοκληρώθηκε η σκηνή, διαπίστωσε ότι έτρεχε αίμα από το αυτί του.
Είχε υποστεί διάτρηση τυμπάνου.
Ο ίδιος συνδέει τον τραυματισμό τόσο με τα χτυπήματα της προηγούμενης ημέρας όσο και με την πίεση του νερού. Η παραγωγή τον έστειλε σε ειδικό γιατρό στο Beverly Hills.
Η σκηνή, πάντως, έμεινε στην ιστορία.
Τα 27 χαστούκια όχι.
Η ζέστη, οι λιποθυμίες και τα όρια του σώματος
Η εξάντληση δεν αφορούσε μόνο τον Hoffman.
Τα γυρίσματα πραγματοποιούνταν μέσα στο καλοκαίρι του 1967 στην Καλιφόρνια, με τις υψηλές θερμοκρασίες να κάνουν ακόμη πιο δύσκολες τις συνθήκες εργασίας. Η Anne Bancroft, σύμφωνα με την αφήγηση του Hoffman, λιποθύμησε κατά τη διάρκεια μιας σκηνής και χρειάστηκε οξυγόνο, με την παραγωγή να διακόπτει προσωρινά τα γυρίσματα.
Ανάλογα δύσκολες ήταν οι συνθήκες και στη διάσημη σκηνή όπου ο Benjamin τρέχει προς την εκκλησία για να σταματήσει τον γάμο της Elaine.
Οι επαναλήψεις συνεχίζονταν, παρά την εξάντληση του ηθοποιού. Ο Hoffman θυμάται ότι έφτασε στα όρια της λιποθυμίας από την αφυδάτωση και την κόπωση.
Σε τέτοιο σημείο, μάλιστα, ώστε όταν ένας φίλος του επισκέφθηκε το γύρισμα, ο Hoffman του είπε πως αν αυτή ήταν η πραγματικότητα του κινηματογράφου, δεν ήθελε να ξαναγυρίσει ποτέ ταινία.
Η επιτυχία που ήρθε μετά από όλα αυτά
Κι όμως, το «The Graduate» έγινε τεράστια επιτυχία.
Η ταινία απέσπασε επτά υποψηφιότητες για Oscar και χάρισε στον Mike Nichols το βραβείο σκηνοθεσίας. Για τον Dustin Hoffman ήταν η αρχή μιας σπουδαίας κινηματογραφικής διαδρομής και η πρώτη του υποψηφιότητα για Oscar Α' Ανδρικού Ρόλου.
Η μουσική των Simon & Garfunkel, η Mrs. Robinson και κυρίως η αμηχανία του Benjamin έγιναν κομμάτια μιας ολόκληρης εποχής.
Μόνο που πίσω από αυτή την εικόνα υπήρχε ένας νεαρός ηθοποιός που, την ώρα που το κοινό έβλεπε έναν αμήχανο Benjamin να προσπαθεί να καταλάβει τη ζωή του, προσπαθούσε ο ίδιος να αντέξει τις απαιτήσεις ενός σκηνοθέτη που φοβόταν.
Σχεδόν 60 χρόνια μετά, η ιστορία διαβάζεται διαφορετικά
Ο Mike Nichols πέθανε το 2014 και δεν μπορεί να απαντήσει στη σημερινή αφήγηση του Hoffman. Όσα περιγράφει ο ηθοποιός αποτελούν τη δική του προσωπική αποτίμηση γεγονότων που συνέβησαν σχεδόν έξι δεκαετίες πριν.
Ο ίδιος επιχειρεί να κατανοήσει τη συμπεριφορά του Nichols και μέσα από τις δικές του ανασφάλειες και την ιστορία του ως Εβραίου πρόσφυγα που έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες παιδί, χωρίς να γνωρίζει αγγλικά.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η καλλιτεχνική ιδιοφυΐα μπορεί να λειτουργήσει ως δικαιολογία για την αυθαιρεσία.
Για χρόνια, το Hollywood συνήθιζε να μετατρέπει την εξάντληση, τις σκληρές συμπεριφορές και τις ακραίες απαιτήσεις σε μέρος του μύθου γύρω από έναν μεγάλο δημιουργό. Η επιτυχία έμοιαζε να δικαιώνει εκ των υστέρων τα πάντα.
Σήμερα, η ιστορία των 27 χαστουκιών θυμίζει κάτι διαφορετικό: ότι πίσω από ένα κινηματογραφικό αριστούργημα υπάρχουν άνθρωποι, σώματα και όρια.
Και μερικές φορές, η σκηνή που τελικά μένει στην ιστορία δεν είναι εκείνη που γράφτηκε στο σενάριο. Είναι εκείνη που συνέβη πίσω από την κάμερα και χρειάστηκαν σχεδόν 60 χρόνια για να ειπωθεί.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
