Σε όλο και περισσότερα επαγγελματικά περιβάλλοντα, ο τίτλος του «μάνατζερ» παύει να θεωρείται τρόπαιο. Για πολλές γυναίκες –και ειδικά για τις νεότερες γενιές– η ανάληψη διοικητικού ρόλου μοιάζει περισσότερο με παγίδα παρά με βήμα προόδου.
Το φαινόμενο έχει αποκτήσει όνομα: «συνειδητό unbossing». Δηλαδή, η συνειδητή αποφυγή της ιεραρχικής ανόδου.
Οι λόγοι είναι ξεκάθαροι. Εξουθένωση; Έλλειψη εκπαίδευσης στη διαχείριση ανθρώπων; Ρόλοι που φουσκώνουν διαρκώς χωρίς αντίστοιχη υποστήριξη ή ανταμοιβή; Μάλλον ΟΛΑ ΜΑΖΙ
Πολλές εργαζόμενες περιγράφουν πως μπαίνουν σε θέσεις ευθύνης γεμάτες προσδοκίες –να εμπνεύσουν, να καθοδηγήσουν, να φτιάξουν ομάδες με ψυχή– και καταλήγουν να πνίγονται ανάμεσα σε deadlines, συγκρούσεις, συναισθηματική εργασία και ατελείωτα meetings. Η καθημερινότητα μετατρέπεται σε έναν αγώνα επιβίωσης. Η προσωπική ζωή συρρικνώνεται. Η χαρά χάνεται.
Καλύτερα ομάδα, παρά μονάδα
Σε πρόσφατες έρευνες, η πλειονότητα των νέων επαγγελματιών δηλώνει πως προτιμά να εξελιχθεί ως αυτόνομος εργαζόμενος, παρά ως προϊστάμενος ομάδας. Οι θέσεις management θεωρούνται υψηλού στρες και χαμηλής ανταμοιβής. Ρίσκο χωρίς αντίκρισμα.
Το «συνειδητό unbossing» λειτουργεί και ως άμυνα. Σε έναν κόσμο όπου οι εταιρείες περικόπτουν μεσαία στελέχη κατά ριπάς, η αποφυγή αυτών των ρόλων μοιάζει με ασφάλεια ζωής. Παράλληλα, αποτελεί μια μορφή αντίστασης απέναντι στη λατρεία της παραγωγικότητας και στο αφήγημα ότι «όσο ανεβαίνεις, τόσο πετυχαίνεις».
Πολλές γυναίκες μιλούν για μια βαθιά ασυμφωνία ανάμεσα στις προσωπικές τους αξίες και σε αυτές των οργανισμών όπου εργάζονται. Νιώθουν ότι καλούνται να γίνουν κάτι που δεν τις εκφράζει. Να θυσιάσουν χρόνο, ενέργεια και ψυχική ισορροπία για έναν τίτλο.
Σε δημοσκόπηση του 2024 στον Καναδά, το 60% της Gen Z δήλωσε ότι θα προτιμούσε να εξελιχθεί ως αυτόνομος εργαζόμενος και όχι ως επικεφαλής ομάδας. Τα δύο τρίτα εξ αυτών απάντησαν ότι βλέπουν τη διοίκηση ως έναν ρόλο με υψηλό στρες και χαμηλή ανταμοιβή.
Δεν πρόκειται για έλλειψη φιλοδοξίας. Πρόκειται για επαναπροσδιορισμό της.
Οι ειδικοί στον χώρο της εργασιακής ψυχολογίας παρατηρούν ότι όλο και περισσότερες γυναίκες αρνούνται προαγωγές, ιδρύουν μικρότερες, αξιακά ευθυγραμμισμένες επιχειρήσεις ή επιλέγουν πιο ευέλικτες μορφές εργασίας. Αναζητούν νόημα. Αναζητούν ισορροπία. Αναζητούν υγεία.
Η ηγεσία, όπως ασκείται σήμερα, απαιτεί τεράστια συναισθηματική εργασία. Απαιτεί διαθεσιμότητα. Απαιτεί αντοχή. Και πολλές συνειδητοποιούν πως το κόστος είναι δυσανάλογο.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
