Για μια ολόκληρη γενιά, η Molly Ringwald είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον κινηματογράφο της δεκαετίας του ’80. Με τα χαρακτηριστικά κόκκινα μαλλιά της, τους εφηβικούς έρωτες, τις σχολικές αίθουσες και τις ιστορίες ενηλικίωσης, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της εποχής. Πρωταγωνίστησε σε ταινίες που απέκτησαν σχεδόν μυθική θέση στην pop κουλτούρα, όπως το «The Breakfast Club», το «Sixteen Candles» και το «Pretty in Pink».
Πίσω, όμως, από τη νοσταλγία που συνοδεύει αυτές τις κινηματογραφικές ιστορίες, υπήρχε και μια πραγματικότητα που η ίδια αποφάσισε να φωτίσει χρόνια αργότερα. Η ηθοποιός μίλησε δημόσια για περιστατικά σeξουαλικής παρενόχλησης και ανάρμοστης συμπεριφοράς που βίωσε όταν ήταν ακόμη ανήλικη, ενώ επανεξέτασε τις ταινίες που τη σημάδεψαν, αυτή τη φορά μέσα από το πρίσμα του κινήματος #MeToo.
Οι εμπειρίες που αποκάλυψε από τα πρώτα της χρόνια στο Χόλιγουντ
Τον Οκτώβριο του 2017, μέσα από ένα προσωπικό δοκίμιο στο The New Yorker με τίτλο «All the Other Harveys», η Molly Ringwald μοιράστηκε δικές της εμπειρίες από τον χώρο της ψυχαγωγίας, σε μια περίοδο κατά την οποία οι αποκαλύψεις για τον Harvey Weinstein είχαν ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για τη σeξουαλική παρενόχληση στη βιομηχανία του θεάματος.
Στο κείμενό της περιέγραψε περιστατικά που είχαν συμβεί όταν ήταν ακόμη πολύ μικρή. Ανάμεσά τους, μια ανάρμοστη προσέγγιση από μεγαλύτερο μέλος του συνεργείου όταν ήταν μόλις 13 ετών, αλλά και ένα φιλί από παντρεμένο σκηνοθέτη στα γυρίσματα, έναν χρόνο αργότερα.
Οι αναφορές της δεν αφορούσαν κάποιο προσωπικό σκάνδαλο της ηθοποιού, αλλά τις συμπεριφορές που είχε βιώσει σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον όπου η εξουσία και η ηλικιακή ανισορροπία μπορούσαν να αφήσουν έναν νεαρό άνθρωπο ιδιαίτερα εκτεθειμένο.
Όταν ξαναείδε το «The Breakfast Club» και το «Sixteen Candles»
Η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση της δημόσιας τοποθέτησής της ήρθε τον Απρίλιο του 2018, όταν δημοσίευσε ένα δεύτερο δοκίμιο στο The New Yorker, με τίτλο «What About “The Breakfast Club”?».
Αφορμή στάθηκε η επανεξέταση των παλιών της ταινιών μαζί με την κόρη της. Η εμπειρία αυτή την έκανε να παρατηρήσει στοιχεία που, όταν τα συγκεκριμένα φιλμ γυρίζονταν, δεν είχαν συζητηθεί με τον ίδιο τρόπο. Κάποιες συμπεριφορές χαρακτήρων που τότε παρουσιάζονταν ως μέρος μιας εφηβικής ρομαντικής ιστορίας, σήμερα μοιάζουν πολύ πιο προβληματικές.
Η Ringwald στάθηκε ιδιαίτερα στον χαρακτήρα του John Bender στο «The Breakfast Club» και στον Jake Ryan στο «Sixteen Candles», επισημαίνοντας ότι ορισμένες από τις συμπεριφορές τους θα μπορούσαν πλέον να αναγνωριστούν ως σeξουαλική παρενόχληση ή ως εξιδανίκευση της υποταγής των γυναικών.
Δεν ήταν εύκολο να κοιτάξει ξανά αυτές τις ταινίες με την ίδια αθωότητα. Άλλωστε, επρόκειτο για έργα που είχαν συνδεθεί με την ίδια την καλλιτεχνική της ταυτότητα και είχαν αγαπηθεί από εκατομμύρια θεατές. Η αλλαγή της οπτικής της, ωστόσο, δεν σήμαινε ότι ακύρωνε τη σημασία τους. Ανέδειξε, αντίθετα, το πώς οι κοινωνικές αντιλήψεις αλλάζουν και πώς ακόμη και αγαπημένες ιστορίες μπορούν να ιδωθούν διαφορετικά με την πάροδο του χρόνου.
Η νοσταλγία των ’80s μέσα από μια διαφορετική ματιά
Οι ταινίες της Molly Ringwald εξακολουθούν να αποτελούν σημείο αναφοράς για το εφηβικό σινεμά. Οι ιστορίες τους μιλούν για την ανάγκη αποδοχής, τη φιλία, τον έρωτα και την αναζήτηση ταυτότητας, θέματα που παραμένουν διαχρονικά.
Ωστόσο, η συζήτηση που άνοιξε η ίδια υπενθυμίζει ότι η νοσταλγία δεν χρειάζεται να αποκλείει την κριτική ματιά. Μπορεί κανείς να αγαπά μια ταινία, να αναγνωρίζει τη θέση της στην κινηματογραφική ιστορία και ταυτόχρονα να βλέπει με διαφορετικό τρόπο ορισμένες από τις αντιλήψεις που αποτύπωνε.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική πλευρά της στάσης της Ringwald: δεν επέλεξε να μείνει μόνο στη νοσταλγία για τις επιτυχίες που τη σημάδεψαν, αλλά μίλησε ανοιχτά για όσα έζησε και για όσα σήμερα αναγνωρίζει ως προβληματικά. Μια υπενθύμιση ότι ακόμη και οι πιο αγαπημένες ιστορίες μιας εποχής μπορούν να αποκτήσουν διαφορετικό νόημα όταν τις κοιτάζουμε με τα μάτια του σήμερα.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
