Για δεκαετίες, υπήρχε ένα κομμάτι της Αμερικής που κοιτούσε την Dolly Parton και έβλεπε μόνο την υπερβολή.
Τα τεράστια ξανθά μαλλιά, τα στρας, τα εντυπωσιακά φορέματα, το έντονο μακιγιάζ, την προφορά του αμερικανικού Νότου. Για πολλούς, ειδικά τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, ήταν πολύ «λαϊκή» για να θεωρηθεί σοβαρή καλλιτέχνις.
Και κάπου εκεί έκαναν το μεγαλύτερο λάθος τους.
Γιατί η Dolly Parton δεν ήταν ποτέ το αφελές κορίτσι που δεν καταλάβαινε ότι ο κόσμος γελούσε με την εικόνα του. Ήξερε ακριβώς τι έκανε.
Αυτό φάνηκε ίσως καλύτερα σε μια περίφημη συνέντευξή της με την Barbara Walters το 1977. Η δημοσιογράφος τη ρώτησε ουσιαστικά αν αισθανόταν ότι ο κόσμος την αντιμετώπιζε σαν «αστείο».
Η απάντηση της Dolly ήταν αποστομωτική. Παραδέχτηκε ότι γνώριζε πολύ καλά πως την κορόιδευαν, αλλά ξεκαθάρισε ότι είχε επιλέξει η ίδια την εικόνα της και μπορούσε να την αλλάξει όποτε ήθελε.
Αυτό ήταν ίσως ένα από τα μεγάλα μυστικά της καριέρας της.
Η γυναίκα που κάποιοι θεωρούσαν καρικατούρα εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες τραγουδοποιούς της αμερικανικής μουσικής, κινηματογραφική σταρ, επιχειρηματία και πρόσωπο που επηρέασε πολλές διαφορετικές γενιές καλλιτεχνών.
Και πίσω από τα στρας υπήρχε πάντα κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Δημιούργησε το Imagination Library, το πρόγραμμα που προσφέρει δωρεάν βιβλία σε παιδιά από τη γέννησή τους μέχρι την έναρξη του σχολείου, ενώ επένδυσε στην ιδιαίτερη πατρίδα της δημιουργώντας το Dollywood και ενισχύοντας την τοπική οικονομία.
Ίσως όμως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ιστορίας της είναι ότι δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει «σοβαρή» με τους όρους των άλλων.
Δεν χαμήλωσε τα μαλλιά της. Δεν έβγαλε τα στρας. Δεν άλλαξε την προφορά της για να γίνει περισσότερο αποδεκτή από την ελίτ.
Αντίθετα, πήρε όλα εκείνα για τα οποία την υποτιμούσαν και τα μετέτρεψε στο προσωπικό της σήμα κατατεθέν.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
