Μια 43χρονη γυναίκα στη Βρετανία περιγράφει για πρώτη φορά με συγκίνηση τη ζωή της μετά τον θάνατο του συζύγου της, μιλώντας για τη δύσκολη προσαρμογή της στην απουσία του και για τον τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να συνεχίσει την καθημερινότητά της.
Η αφήγησή της ξεκινά από την κοινή τους πορεία, τη βαθιά συναισθηματική σύνδεση και τη μάχη που έδωσε ο ίδιος με σοβαρή ασθένεια, έως τη νέα πραγματικότητα που καλείται πλέον να διαχειριστεί μόνη της.
Την περασμένη εβδομάδα, η Lorna Andrews, πραγματοποίησε το πρώτο της επαγγελματικό ταξίδι στο εξωτερικό μετά τον θάνατο του συζύγου της, Τζον πριν από τέσσερις μήνες. Καθισμένη μέσα στο αεροπλάνο, στον αεροδιάδρομο της Προβηγκίας, και ενώ περίμενε μια καθυστερημένη πτήση επιστροφής, ξαφνικά το πένθος την πλημμύρισε.
Γύρω της, οι υπόλοιποι επιβάτες κοιτούσαν ανήσυχοι τα ρολόγια τους, θέλοντας να επιστρέψουν στους συντρόφους τους ή να προλάβουν την ώρα που τα παιδιά τους θα πήγαιναν για ύπνο. Εκείνη συνειδητοποίησε ξαφνικά ότι κανείς δεν την περίμενε, κανείς δεν αναρωτιόταν πού βρισκόταν. Παρήγγειλε ένα τζιν τόνικ και ξέσπασε σε κλάματα.
Έκλαψε για περίπου πέντε λεπτά, σκούπισε το πρόσωπό της, διόρθωσε το μακιγιάζ της και συνέχισε. Έτσι μοιάζει το πένθος για εκείνη τους τελευταίους μήνες, σύντομα ξεσπάσματα συντριπτικής θλίψης, που ακολουθούνται από τη σκληρή αλλά αναγκαία προσπάθεια να βγάλει τη μέρα.
Η απώλεια του συζύγου της, τον Φεβρουάριο, ύστερα από 16 χρόνια γάμου, υπήρξε μια οδυνηρή εμπειρία. Η διαφορά ηλικίας ανάμεσά τους ποτέ δεν είχε σημασία. Όταν συναντάς τον άνθρωπό σου, αυτόν που αγαπάς πραγματικά, τέτοια πράγματα παύουν να μετρούν.
Η ίδια πίστευε ειλικρινά ότι είχαν ακόμη πολλά χρόνια μπροστά τους. Εκείνος ήταν 64 ετών, σε μια ηλικία που, όπως λέει, θα περίμενε κανείς να έχει πολλά χρόνια ζωής ακόμα. Αντί γι’ αυτό, εκείνη στα 43 της προσπαθεί να σταθεί όρθια ως χήρα. Ακόμη δυσκολεύεται να συνηθίσει αυτή τη λέξη, αλλά και το γεγονός ότι εκείνος δεν είναι πια εδώ.
Συνεχίζει να κοιμάται μόνο στην αριστερή πλευρά του κρεβατιού και δεν έχει ακόμη αποχωριστεί κανένα από τα προσωπικά του αντικείμενα. Η μυρωδιά από το κασκόλ του της προσφέρει παρηγοριά. Όταν βρήκε στο αυτοκίνητο ένα μισοφαγωμένο πακέτο με σνακ που είχε αφήσει εκείνος, το ένιωσε σαν μικρό θησαυρό, σχεδόν τόσο πολύτιμο όσο οι χιουμοριστικές κάρτες που είχε στείλει στον εαυτό του γνωρίζοντας πως εκείνη θα άνοιγε την αλληλογραφία του μετά τον θάνατό του.
Ο πρώτος μήνας μετά τον θάνατό του δεν αφορούσε μόνο το πένθος, αλλά και την προσπάθεια να μάθει πώς να ζει χωρίς εκείνον. Ήταν σύζυγοι, συνεργάτες και καλύτεροι φίλοι. Εκείνος φρόντιζε τα πάντα τα πρακτικά και εκείνη, όπως λέει, δεν είχε καν δική της τραπεζική κάρτα.
Προβλέποντας πως θα δυσκολευόταν μετά τον θάνατό του, είχε αφήσει σημειώσεις στο κινητό του για να τις βρει, με οδηγίες για το ποιον έπρεπε να καλέσει σχετικά με συντάξεις, στεγαστικά δάνεια και οικονομικά ζητήματα. Ακόμη και μετά τον θάνατό του, συνέχιζε να τη φροντίζει.
Η γνωριμία που σφράγισε την ζωή της
Οι δυο τους γνωρίστηκαν όταν εκείνη ήταν στα 20 της, λίγο μετά από έναν χωρισμό, και ζούσε στο Μπράιτον. Εκείνος, τότε 46χρονος τραπεζίτης, είχε ήδη περάσει δύο διαζύγια. Από την πρώτη στιγμή σε ένα μπαρ, όπως έλεγε ο ίδιος, δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Εκείνη τον βρήκε ελκυστικό και δέχτηκε να δειπνήσουν μαζί, αν και πίστευε ότι δεν είχαν τίποτα κοινό. Τελικά, διαψεύστηκε πλήρως.
Αμέσως εκτίμησε το γεγονός ότι ήταν έξυπνος και κοσμοπολίτης. Ζούσε τη ζωή στο έπακρο και είχε εξαιρετικό γούστο. Συλλέκτης σύγχρονης τέχνης, την έφερε σε επαφή με έναν κόσμο που δεν είχε γνωρίσει ποτέ. Στις πρώτες εκείνες εβδομάδες, φάνηκε ξεκάθαρα ότι ήταν αληθινός κύριος. Τη έκανε να νιώθει ξεχωριστή, προσφέροντάς της δώρα μετά από κάθε ραντεβού, συνήθως πολυτελή προϊόντα περιποίησης που ήξερε πως λάτρευε.
Η διαφορά ηλικίας δεν τους απασχόλησε ποτέ. Εκείνη εργαζόταν τότε σε αεροπορική εταιρεία και οι σχέσεις με μεγαλύτερους άντρες ή πιλότους δεν θεωρούνταν ασυνήθιστες, οπότε κανείς από τον κύκλο της δεν το αμφισβήτησε. Εκείνη τον έκανε να νιώθει ζωντανός και γεμάτος ενθουσιασμό, ενώ εκείνος της προσέφερε ασφάλεια και στοργή.
Πολλοί ψιθύριζαν ότι εκείνη είχε «προβλήματα με τον πατέρα». Η ίδια δεν το αρνείται, όμως ξεκαθαρίζει ότι τον αγάπησε γι’ αυτό που ήταν και όχι για την ηλικία του. Ο ίδιος, πάντως, ήταν αγχωμένος πριν γνωρίσει τη μητέρα της. Εκείνη τον προειδοποίησε πως θα τον σκότωνε αν την πλήγωνε, αλλά ήταν προφανές ότι εκείνος ήταν ήδη βαθιά ερωτευμένος.
Μέσα σε τρεις μήνες της πρότεινε να αγοράσουν σπίτι μαζί. Ο δικηγόρος του θεώρησε πως είχε χάσει τα λογικά του, όμως εκείνη τον είχε αγαπήσει σχεδόν αμέσως.
Παντρεύτηκαν έναν χρόνο αργότερα, στα γενέθλιά της, και τότε εκείνη του υποσχέθηκε πως θα βγαίνουν πάντα ραντεβού, θα ντύνονται ο ένας για τον άλλον και θα κρατούν ζωντανή τη σπίθα. Τα σκανταλιάρικα Σαββατοκύριακα μακριά από την καθημερινότητα, έλεγε εκείνος, ήταν απαραίτητα για τη συντήρηση μιας σχέσης. Φυσικά και τσακώνονταν κάποιες φορές, όμως συνέχιζαν να θαυμάζουν ο ένας τον άλλον. Αυτή η ισορροπία, μαζί με τα ξεχωριστά μπάνια και το μικρό μυστήριο που διατηρούσαν στη σχέση τους, λειτούργησε ιδανικά.
Στήριγμα σε κάθε δυσκολία
Η ίδια άλλαξε πολύ από τα 25 έως τα 35 της χρόνια, όμως εκείνος παρέμεινε σταθερός. Τη στήριξε στην αντιμετώπιση της διατροφικής διαταραχής που πέρασε και στάθηκε δίπλα της επαγγελματικά, καθώς εξελισσόταν σε fashion influencer και δημοσίευε καθημερινά τα σύνολά της στο διαδίκτυο.
Κατά τη διάρκεια της καραντίνας, ήταν εκείνος που την ενθάρρυνε να μιλά απευθείας στην κάμερα, όπως μιλούσε και σε εκείνον την ώρα που έκανε το μακιγιάζ της. Τότε ήταν που η διαδικτυακή της παρουσία απογειώθηκε. Σήμερα έχει 1,8 εκατομμύρια ακολούθους, κάτι που της επέτρεψε να λανσάρει τη δική της σειρά μόδας και προϊόντων ομορφιάς.
Ο σύζυγός της δεν ένιωσε ποτέ απειλή όταν εκείνη άρχισε να βγάζει περισσότερα χρήματα από εκείνον. Η ίδια, πάντως, έλεγε πάντα πως δημόσια ήθελε να πληρώνει εκείνος για όλα, κάτι που εκείνος έκανε με χαρά. Της άρεσε να τη φροντίζει σαν πριγκίπισσά του και εκείνη απολάμβανε να νιώθει πως την λάτρευαν.
Αγαπώντας τα ταξίδια και τη διασκέδαση, επέλεξαν να μην αποκτήσουν παιδιά. Αν γνώριζε τότε πώς θα τελείωνε η ιστορία τους, ίσως να είχε κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά. Ίσως να είχε φροντίσει να διατηρήσει επιλογές για το μέλλον. Όμως δεν ζει με τύψεις. Εκείνος θα ήταν σίγουρα εξαιρετικός πατέρας, αλλά αυτό που είχαν ήδη μαζί ήταν κάτι μοναδικό.
Η ανακάλυψη της ασθένειας
Το πρώτο σημάδι ότι κάτι δεν πήγαινε καλά εμφανίστηκε μετά τη συνταξιοδότησή του, στα 60 του. Βρίσκονταν στη Βενετία όταν ανέφερε ότι δυσκολευόταν να καταπιεί. Πριν από αυτό, ένας φίλος είχε παρατηρήσει πως δεν έτρωγε τη μπριζόλα του, κάτι ασυνήθιστο για τον ίδιο.
Τον Φεβρουάριο του 2023 έλαβε τηλεφωνικά τη διάγνωση για καρκίνο του οισοφάγου. Εκείνη έσπευσε αμέσως από τη δουλειά στο σπίτι και από εκείνη τη στιγμή όλα εξελίχθηκαν γρήγορα. Ακολούθησε χημειοθεραπεία για τη συρρίκνωση του όγκου και στη συνέχεια μια εξαιρετικά απαιτητική επέμβαση διάρκειας 13 ωρών, κατά την οποία αφαιρέθηκε μεγάλο μέρος του οισοφάγου και του στομάχου του.
Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, εκείνος παρέμεινε αισιόδοξος και δεν ρώτησε ποτέ «γιατί εγώ;». Η στάση του ήταν πως θα έδιναν τη μάχη μαζί. Τα επόμενα δύο χρόνια προσπαθούσαν να χωρέσουν διακοπές ανάμεσα στις θεραπείες, αρνούμενοι να αφήσουν την ασθένεια να καθορίσει τη ζωή τους, αν και η δοκιμασία ήταν εξαιρετικά σκληρή.
Τελικά, ο καρκίνος εξαπλώθηκε, πρώτα στα επινεφρίδια, έπειτα στο συκώτι και τέλος στον εγκέφαλό του. Τον Μάιο του προηγούμενου έτους εμφάνισε σήψη και παρέμεινε έναν μήνα στο νοσοκομείο. Της είπε ότι άρχισε να νιώθει αόρατος, σαν η ασθένεια να είχε γίνει η μοναδική του ταυτότητα. Τότε εκείνη άρχισε να τον συμπεριλαμβάνει περισσότερο στις αναρτήσεις της, θέλοντας να τον φέρει ξανά στο προσκήνιο. Προς έκπληξή τους, το κοινό αγκάλιασε τη σχέση τους.
Καθώς η ασθένεια προχωρούσε, οι ρόλοι τους αντιστράφηκαν. Για χρόνια εκείνος τη φρόντιζε, όμως τώρα είχε έρθει η σειρά της. Εκείνη αμφισβητούσε γιατρούς, αναζητούσε απαντήσεις και υπερασπιζόταν τον σύντροφό της όταν εκείνος δεν μπορούσε να το κάνει. Η φροντίδα του έγινε ένα από τα μεγαλύτερα προνόμια της ζωής της.
Όταν ήρθε το τέλος, τον Φεβρουάριο φέτος, εκείνος ήθελε να μείνει στο σπίτι και όχι σε ξενώνα ανακουφιστικής φροντίδας, ενώ η ίδια θέλησε να τον φροντίσει μόνη της, με τη βοήθεια νοσηλευτριών που τον επισκέπτονταν καθημερινά.
Αφού αυξήθηκε η αγωγή για τον πόνο, τέσσερις ημέρες πριν πεθάνει δεν ξύπνησε ξανά. Εκείνη κοιμόταν δίπλα του κάθε βράδυ, λέγοντάς του πως τον αγαπά και πως ήταν ευγνώμων για τη ζωή που έζησαν μαζί.
Οι τελευταίες του ώρες δεν έμοιαζαν με τίποτα από όσα δείχνουν οι ταινίες. Ο θάνατος είναι σκληρός και τραυματικός όταν τον παρακολουθείς από κοντά, όμως εκείνη δεν θα άφηνε ποτέ το χέρι του ούτε θα απομακρυνόταν από το πλευρό του.
Τα τελευταία του λόγια προς εκείνη ήταν απάντηση στην ερώτησή της για το πώς αισθάνεται. «Δύσκολα, αλλά ερωτευμένος», της είπε. Ακόμη και τότε, σκεφτόταν εκείνη. Σήμερα θα έδινε τα πάντα για μια τελευταία συζήτηση.
Η ζωή μετά τον θάνατό του
Μετά τον θάνατό του, έμεινε για έναν μήνα μακριά από τα social media. Δεν ήταν του χαρακτήρα της να εμφανίζεται δημόσια κλαίγοντας μπροστά σε ένα ποτήρι λευκό κρασί χωρίς μακιγιάζ. Όταν όμως επέστρεψε, συγκλονίστηκε από τη στήριξη που έλαβε, ενώ μέχρι σήμερα πολλοί της στέλνουν μηνύματα για να δουν πώς είναι, κάτι που τη βοηθά να ξεκινά κάθε πρωί.
Η αφοσίωση στη δουλειά την κρατά όρθια. Παράλληλα, προσπαθεί να μάθει να μαγειρεύει, αφού δεν μπορεί να ζει για πάντα με έτοιμα γεύματα. Εκείνος συνήθιζε να φτιάχνει από το μηδέν ριζότο, παέγια και πίτσες στον εξωτερικό φούρνο. Έχει επίσης αρχίσει να γράφει, καθώς σπούδασε αγγλική φιλολογία και ξαναβρήκε την αγάπη της για το διάβασμα κατά τις ατελείωτες ώρες στο νοσοκομείο. Όνειρό της είναι κάποια μέρα να γράψει ένα αισθησιακό μυθιστόρημα.
Δεν ήταν γραφτό να γίνει χήρα σε μικρή ηλικία μόνο και μόνο επειδή εκείνος ήταν 21 χρόνια μεγαλύτερός της. Η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Και οι δύο γονείς του έζησαν μέχρι βαθιά γεράματα, οπότε εκείνη πίστευε πραγματικά πως θα είχαν μπροστά τους δεκαετίες. Όμως αν εκείνος ήταν νεότερος, δεν θα ήταν ο ίδιος άνθρωπος, και η ίδια δεν θα άλλαζε τίποτα.
Όσο για το μέλλον, όσο εκείνος ζούσε, δεν μίλησαν ποτέ για το αν εκείνη θα γνωρίσει άλλον άνθρωπο, γιατί δεν μπορούσε καν να το σκεφτεί. Σε μια από τις χιουμοριστικές σημειώσεις που της άφησε υπήρχε και μια λίστα με πρόσωπα με τα οποία δεν θα έπρεπε να βγει ποτέ, αλλά είχε σημειώσει καθαρά ότι δεν πρέπει να μοιραστεί. Εκείνη σέβεται αυτή την επιθυμία.
Συνεχίζει να του μιλά κάθε μέρα. Γυρίζει από τη δουλειά και του λέει τι έκανε και τι την έκανε να γελάσει. Φαντάζεται συχνά τι θα της απαντούσε. Και ελπίζει να τον κάνει περήφανο.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
