Υπάρχουν ειδήσεις που σε σοκάρουν. Και υπάρχουν ειδήσεις που σε τρομάζουν γιατί πλέον δεν σε σοκάρουν όσο θα έπρεπε. Άλλη μία γυναίκα νεκρή. Άλλη μία γυναικοκτονία. Άλλο ένα όνομα που προστίθεται σε μια λίστα που μεγαλώνει με ανησυχητική ταχύτητα στην Ελλάδα.
Με τη δολοφονία της γυναίκας στη Δράμα, οι γυναικοκτονίες στη χώρα μας έφτασαν ήδη τις έξι από την αρχή του 2026. Έξι γυναίκες μέσα σε λιγότερο από έξι μήνες. Έξι ζωές που χάθηκαν από ανθρώπους που κάποτε αποκαλούσαν συντρόφους, συζύγους ή πρώην συντρόφους.
Και αν αυτό ακούγεται σοκαριστικό, ίσως είναι ακόμη πιο σοκαριστικό το γεγονός ότι το 2025 καταγράφηκαν 19 γυναικοκτονίες -η χειρότερη χρονιά της τελευταίας πενταετίας. Πριν από αυτές, είχαν προηγηθεί 15 περιπτώσεις το 2024, 6 το 2023, 13 το 2022, 15 το 2021 και 4 το 2020.
Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι στατιστικές. Δεν είναι ποσοστά. Δεν είναι γραμμές σε έναν πίνακα δεδομένων. Είναι γυναίκες που είχαν φίλους, οικογένεια, όνειρα, σχέδια για το μέλλον. Γυναίκες που δεν ξύπνησαν ένα πρωί γνωρίζοντας ότι η ζωή τους πλησίαζε στο τέλος της.
Παρόλα αυτά, κάθε φορά που συμβαίνει μια γυναικοκτονία, ακούμε τα ίδια λόγια. «Την αγαπούσε πολύ». «Θόλωσε». «Ζήλευε». «Έχασε τον έλεγχο». Λες και η αγάπη σκοτώνει. Λες και η ζήλια αποτελεί δικαιολογία. Λες και η βία εμφανίζεται ξαφνικά και από το πουθενά.
Η αλήθεια είναι πολύ πιο σκοτεινή από τις εύκολες δικαιολογίες που ακούμε μετά από κάθε γυναικοκτονία. Γιατί αυτές οι ιστορίες σπάνια ξεκινούν με ένα μαχαίρι ή μια σφαίρα. Ξεκινούν πολύ νωρίτερα. Με μια απειλή που βαφτίστηκε «νεύρα», με έναν έλεγχο που παρουσιάστηκε ως «ενδιαφέρον», με μια ζήλια που κάποιοι μπέρδεψαν με αγάπη. Ξεκινούν με φόβο, με χειρισμό, με ψυχολογική βία, με την αίσθηση ότι κάποιος θεωρεί πως του ανήκεις. Και όσο η κοινωνία επιμένει να ψάχνει το «τι τον όπλισε», τόσο χάνει το πραγματικό ερώτημα: πόσα σημάδια αγνοήθηκαν πριν φτάσουμε στο μοιραίο;
Ως γυναίκα, είναι σχεδόν αδύνατο να διαβάζεις μια τέτοια είδηση χωρίς να νιώθεις το στομάχι σου να δένεται κόμπος. Όχι μόνο από θλίψη, αλλά και από θυμό. Γιατί ξέρεις πως πίσω από κάθε γυναικοκτονία δεν υπάρχει απλώς ένα αστυνομικό δελτίο ή ένας αριθμός σε μια στατιστική. Υπάρχει μια γυναίκα που έκανε σχέδια για το αύριο και δεν πρόλαβε να τα ζήσει. Και το πιο τρομακτικό είναι ότι καμία από αυτές τις ιστορίες δεν μοιάζει μακρινή. Θα μπορούσε να αφορά μια φίλη, μια αδελφή, μια συνάδελφο, μια γειτόνισσα. Μια γυναίκα που συναντάς κάθε μέρα στον δρόμο. Ή, στη χειρότερη εκδοχή της σκέψης, εσένα την ίδια.
Γι' αυτό και η συζήτηση γύρω από τον όρο «γυναικοκτονία» δεν είναι μια θεωρητική αντιπαράθεση, δεν είναι μια μάχη λέξεων στα τηλεοπτικά πάνελ, ούτε απαντήσεις στα ειρωνικά σχόλια αρσενικών στα social. Είναι η αναγνώριση μιας σκληρής πραγματικότητας που για χρόνια προσπαθούσαμε να χωρέσουμε κάτω από πιο βολικές περιγραφές. Είναι η παραδοχή ότι υπάρχουν γυναίκες που δολοφονούνται επειδή τόλμησαν να φύγουν, να χωρίσουν, να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους, να πουν ένα «όχι» που κάποιοι άνδρες δεν δέχτηκαν ποτέ ως απάντηση. Και όσο αποφεύγουμε να το ονομάσουμε, τόσο πιο εύκολο γίνεται να προσποιούμαστε ότι πρόκειται για μεμονωμένες εξαιρέσεις και όχι για ένα επαναλαμβανόμενο κοινωνικό μοτίβο.
Βέβαια, καμία λέξη δεν μπορεί να φέρει πίσω όσες χάθηκαν. Καμία νομοθετική αλλαγή δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω για τις γυναίκες που δεν πρόλαβαν να σωθούν. Μπορεί όμως να αποτελέσει την αρχή μιας ουσιαστικής αντιμετώπισης. Γιατί δεν αρκούν τα συλλυπητήρια κάτω από τις αναρτήσεις ούτε η οργή που κρατάει μερικά εικοσιτετράωρα. Χρειάζονται περισσότερες δομές προστασίας, άμεση ανταπόκριση στις καταγγελίες, καλύτερη εκπαίδευση των αρμόδιων αρχών, πρόληψη από το σχολείο και μηδενική ανοχή σε κάθε μορφή βίας πριν αυτή κλιμακωθεί σε κάτι μη αναστρέψιμο.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα σοκαριστούμε από την επόμενη γυναικοκτονία. Θα σοκαριστούμε. Θα γράψουμε αναρτήσεις, θα ανάψουμε κεριά, θα πούμε ξανά «πώς φτάσαμε ως εδώ». Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί εξακολουθούμε να φτάνουμε ως εδώ. Γιατί εξακολουθούμε να μετράμε νεκρές γυναίκες και να μιλάμε για «μεμονωμένα περιστατικά», λες και δεν βλέπουμε το μοτίβο που επαναλαμβάνεται μπροστά στα μάτια μας.
Έξι γυναίκες μέσα στο 2026. Δεκαεννέα μέσα στο 2025. Πενήντα τρεις από το 2020 έως το 2024.
Πόσες ακόμη θα χρειαστεί να χαθούν μέχρι να καταλάβουμε ότι δεν πρόκειται για μια σειρά τραγικών συμπτώσεων, αλλά για μια ανοιχτή κοινωνική πληγή που αιμορραγεί εδώ και χρόνια;
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
