Στις 19 Οκτωβρίου 1974 γράφτηκε μια μικρή αλλά σημαντική σελίδα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Η Ζωζώ Χριστοδούλου έγινε η πρώτη Ελληνίδα που συμμετείχε στον ιστορικό Athens Marathon, σε μια εποχή όπου η παρουσία των γυναικών στον αγωνιστικό αθλητισμό θεωρούνταν ακόμη εξαίρεση.
Ο αγώνας εκείνης της χρονιάς ήταν γνωστός ως «Ανοιχτός Μαραθώνιος» ή «Μαραθώνιος του Λαού». Παρότι γυναίκες είχαν ήδη συμμετάσχει σε προηγούμενες διοργανώσεις, επρόκειτο αποκλειστικά για αθλήτριες από το εξωτερικό. Για την ελληνική κοινωνία της εποχής, η ιδέα μιας Ελληνίδας που θα διένυε τη διαδρομή των 42 χιλιομέτρων φαινόταν σχεδόν αδιανόητη.
Η Χριστοδούλου θυμόταν αργότερα ότι κατά τη διάρκεια της προπόνησής της δεχόταν συχνά ειρωνικά σχόλια. Πολλοί άνδρες της φώναζαν να «πάει να πλύνει πιάτα», ενώ ακόμη και φίλες της την προειδοποιούσαν πως το τρέξιμο θα «κατέστρεφε τη σιλουέτα της». Παρά την πίεση και τα στερεότυπα, εκείνη δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθειά της.
Σε ηλικία μόλις 23 ετών, φόρεσε τον αριθμό 606 και ξεκίνησε τον αγώνα με μοναδικό στόχο να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής. Όταν πέρασε τη γραμμή τερματισμού στο ιστορικό Panathenaic Stadium, είχε ολοκληρώσει τον Μαραθώνιο σε 5 ώρες, 1 λεπτό και 20 δευτερόλεπτα, καταλαμβάνοντας την έκτη θέση μεταξύ των γυναικών και αφήνοντας πίσω της περίπου διακόσιους άνδρες δρομείς.
Στον συγκεκριμένο αγώνα συμμετείχαν συνολικά 650 άνδρες και 44 γυναίκες αθλήτριες από το εξωτερικό. Παρά τις δυσκολίες, η παρουσία της Χριστοδούλου άλλαξε τη δυναμική της στιγμής. Κατά μήκος της διαδρομής, οι θεατές άρχισαν να την ενθαρρύνουν, φωνάζοντας ότι μια Ελληνίδα μπορούσε να φτάσει μέχρι το τέλος.
Η ίδια είχε γεννηθεί το 1951 στο Κάιρο της Αιγύπτου και μετακόμισε στην Αθήνα με την οικογένειά της όταν ήταν δεκαέξι ετών. Ξεκίνησε τον αθλητισμό στον Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης, όπου για μεγάλο διάστημα ήταν η μοναδική γυναίκα της ομάδας. Αργότερα εντάχθηκε στον σύλλογο Εθνικός, προπονούμενη αρχικά στα 100 και 200 μέτρα.
Την εποχή εκείνη οι γυναίκες επιτρεπόταν να αγωνίζονται σε αποστάσεις έως 1.500 μέτρων, καθώς επικρατούσε η αντίληψη ότι δεν διέθεταν την αντοχή για μεγαλύτερους αγώνες. Ακόμη και οι προπονήσεις τους περιορίζονταν, ενώ συχνά δεν διέθεταν ούτε βασικές αθλητικές υποδομές, όπως αποδυτήρια.
Λίγες ημέρες πριν από τον Μαραθώνιο του 1974, η Χριστοδούλου διάβασε σε εφημερίδα ότι δεκάδες αθλήτριες από τη Γερμανία θα συμμετείχαν στον αγώνα. Παρότι δεν είχε προετοιμαστεί επαρκώς για τόσο μεγάλη απόσταση, ζήτησε άδεια συμμετοχής από την ομοσπονδία στίβου. Μετά από ειδική καρδιολογική εξέταση, της επιτράπηκε να αγωνιστεί.
Η μεγαλύτερη απόσταση που είχε τρέξει μέχρι τότε ήταν μόλις 21,5 χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου η μισή διαδρομή ενός Μαραθωνίου. Ωστόσο, η αποφασιστικότητά της αποδείχθηκε ισχυρότερη από κάθε αμφιβολία.
Όταν μπήκε στο Παναθηναϊκό Στάδιο για τον τερματισμό, το πλήθος την υποδέχθηκε με ενθουσιασμό. Η ίδια αργότερα δήλωσε ότι εκείνη τη στιγμή ένιωσε μια βαθιά χαρά και υπερηφάνεια που δύσκολα περιγράφεται.
Παρότι πολλοί θεώρησαν ότι ήθελε να αποδείξει πως οι γυναίκες μπορούν να τρέξουν Μαραθώνιο, η ίδια είχε μια πιο απλή εξήγηση. Όπως είπε χαρακτηριστικά, δεν προσπαθούσε να αποδείξει τίποτα. Ήθελε απλώς να τρέξει.
Και τελικά, το έκανε γράφοντας ιστορία.
Ακολουθήστε το Pink.gr στο 
Ακολουθήστε το Pink.gr και στο Instagram
