
Σε μια εποχή όπου η επιτυχία μετριέται σε likes, followers και προσωπικό branding, η Σαμπρίνα Γκονζάλες Παστέρσκι ακολούθησε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο. Χωρίς θόρυβο. Χωρίς προβολή. Μόνο με εμμονική αφοσίωση στη γνώση. Και ίσως γι’ αυτό το Χάρβαρντ πιστεύει πως ανάμεσά μας βρίσκεται ο επόμενος «Αϊνστάιν» και είναι γυναίκα.
View this post on Instagram
Το 2009, στο Σικάγο, ένα 14χρονο κορίτσι στεκόταν στο γκαράζ του σπιτιού της, ανάμεσα σε κομμάτια μετάλλου και εργαλεία. Ενώ οι συνομήλικοί της πάλευαν με ασκήσεις άλγεβρας και σχέδια για το Σαββατοκύριακο, η Σαμπρίνα κατασκεύαζε ένα πλήρως λειτουργικό, μονοκινητήριο αεροπλάνο από το μηδέν. Όχι με καθοδήγηση καθηγητών. Όχι με ακριβό εξοπλισμό. Αλλά με βιβλία, online πηγές και αστείρευτη περιέργεια.
Στα 16 της όχι μόνο είχε ολοκληρώσει το αεροπλάνο — έμαθε και να το πιλοτάρει μόνη της. Κι όμως, όταν έκανε αίτηση στο MIT, το πανεπιστήμιο των ονείρων της, δεν έγινε αμέσως δεκτή. Την έβαλαν σε λίστα αναμονής. Όχι «όχι». Αλλά «ίσως».
Για εκείνη, ήταν συντριπτικό. Πρώτης γενιάς Κουβανοαμερικανίδα, από δημόσια σχολεία του Σικάγο, χωρίς διασυνδέσεις ή προνόμια. Είχε κάνει όσα οι περισσότεροι υποψήφιοι δεν θα τολμούσαν καν να ονειρευτούν κι όμως δεν αρκούσε.
View this post on Instagram
Μέχρι που δύο καθηγητές του MIT είδαν ένα βίντεο. Το βίντεο της πτήσης της. «Μείναμε με το στόμα ανοιχτό», παραδέχτηκε αργότερα ο ένας. «Το δυναμικό της είναι εκτός κλίμακας». Πάλεψαν για εκείνη. Η επιτροπή αναθεώρησε. Η Σαμπρίνα μπήκε στο MIT.
Αλλά δεν ξέχασε ποτέ εκείνη τη λίστα αναμονής. Τη μετέτρεψε σε καύσιμο.
Αποφοίτησε από το MIT σε τρία χρόνια, ενώ ήταν ακόμα έφηβη με έναν από τους υψηλότερους βαθμούς της σχολής. Έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε την περίφημη υποτροφία Orloff στη Φυσική. Ήταν, σύμφωνα με αναφορές, η πρώτη γυναίκα εδώ και δύο δεκαετίες που αποφοίτησε πρώτη στο τμήμα Φυσικής.
Οι επιστημονικές της εργασίες ήταν τόσο εντυπωσιακές, που μία από αυτές εγκρίθηκε για δημοσίευση σε χρόνο-ρεκόρ διαδικασία που συνήθως διαρκεί μήνες ολοκληρώθηκε σε λίγες ημέρες.
Η NASA τη ήθελε. Ο Τζεφ Μπέζος τής πρόσφερε θέση στη Blue Origin.
Εκείνη αρνήθηκε. «Θέλω να καταλάβω πώς λειτουργεί το σύμπαν», είπε. «Όχι να κάνω τους δισεκατομμυριούχους πλουσιότερους».
Συνέχισε με διδακτορικό στο Χάρβαρντ, στη θεωρητική φυσική. Το αντικείμενό της; Κβαντική βαρύτητα, μαύρες τρύπες, η ίδια η δομή του χωροχρόνου. Ερωτήματα που έμειναν ανοιχτά από την εποχή του Αϊνστάιν.
Και τότε συνέβη κάτι που ελάχιστοι επιστήμονες μπορούν να πουν στη ζωή τους:
Ο Στίβεν Χόκινγκ παρέπεμψε στη δουλειά της σε μία από τις τελευταίες επιστημονικές του δημοσιεύσεις. Διάβασέ το ξανά. Ένας από τους μεγαλύτερους φυσικούς όλων των εποχών επικαλέστηκε τη δική της έρευνα.
Παρά την παγκόσμια αναγνώριση, η Σαμπρίνα απέφυγε τη δημοσιότητα. Δεν «έχτισε brand». Δεν έπαιξε τον ρόλο της σταρ επιστήμονα. Στην προσωπική της ιστοσελίδα έγραψε απλά: «Είμαι απλώς μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια. Έχω τόσα πολλά να μάθω. Δεν αξίζω όλη αυτή την προσοχή».
Κι όμως, η παρουσία της έχει τεράστια σημασία. Σε έναν χώρο όπου οι γυναίκες και οι μειονότητες παραμένουν υποεκπροσωπούμενες, κάθε της βήμα ανοίγει λίγο περισσότερο την πόρτα για την επόμενη γενιά.
Η ιστορία της Σαμπρίνα Γκονζάλες Παστέρσκι δεν είναι απλώς μια ιστορία ιδιοφυΐας.
Είναι μια υπενθύμιση για το τι συμβαίνει όταν τα ιδρύματα σχεδόν προσπερνούν κάποιον επειδή δεν ταιριάζει στα στερεότυπά τους. Για το πώς η αληθινή αριστεία δεν ζητά άδεια. Και για το ότι το ταλέντο, όσο κι αν μπει σε λίστα αναμονής, πάντα βρίσκει τον τρόπο να απογειωθεί.
Την έβαλαν σε αναμονή.
Εκείνη τους έδειξε τι παραλίγο να χάσουν.



